Po 1989 roku przemiany jakie objęły polskie ubezpieczenia zaliczane były do najszybciej zmieniających się sektorów gospodarki. Szybciej też niż inne dziedziny potrafiły dostosować się do zmieniających się warunków gospodarki. W początkowych latach tworzenia nowego ustroju okazało się, że ustawa dotycząca ubezpieczeń z 1990 roku posiadała wiele nierozwiązanych kwestii. Szybko sformułowana miała liczne braki, które widoczne były dopiero po zestawieniu ich z zasadami harmonizującymi i dotyczącymi sektora ubezpieczeń w krajach UE. Ubezpieczenia po wejściu do sfery akcesyjnej z UE wymagały szeregu zmian zwłaszcza w dziedzinie finansów i rachunkowości.

Zmiany, które były konieczne z punktu widzenia dalszego rozwoju Polski na europejskim rynku dokonały się w 1995 roku. Nowelizacja ustawy już istniejącej i zmienianej już raz doprowadziła w rzeczywistości do powstania całkiem nowego prawa ubezpieczeniowego w Polsce. Obszerny zakres materiału, jaki powinien być objęty zmianami spowodował, że jeszcze na początku ówczesnej dekady rozpoczęto działania mające na celu ponowną kodyfikację zasadności ubezpieczeń. Ogólnie zasady przyjęte po 1995 roku a określające ubezpieczenia zamykają się w trzech aktach prawnych tj.: w ustawie o działalności ubezpieczeniowej, ustawie o ubezpieczeniach obowiązkowych oraz ustawie dotyczącej pośrednictwa ubezpieczeniowego.